نامه ای که چند ماه پیش . بی مناسبت برایت نوشتم عشقم

چند روزی میشه که دیگه هیچی نمیتونه خوشحالم کنه

این حس و حال ، درست وقتی اتفاق میوفته که دست از همه چی میکشی .

مثل من ، که از همه چی دست کشیدم و دستای تورو گرفتم .

دستای مردی که مثل کوه پشتم و شونه به شونه کنارمه .

کسی که همیشه بوی گرون ترین عطر دنیارو میده ، بوی اعتماد ...

کسی که قلبش مقدس ترین و پاک ترین و آغوشش امن ترین جای دنیاس .

تو ، کنار خودت نیستی که بدونی حضورت چه آرامشی داره

تمام دنیارو در عرض چند ثانیه بهم میدن ، همون چند ثانیه ای که تو میخندی

همیشه فکر میکردم فقط خدا بخشنده و مهربونه ، تو بعد از خدا ، خدای من شدی . میدونستی؟

ممکنه تو زندگیم بعضی از فرصتهامو از دست داده باشم اما این روزها کنار تو ، فرصت زندگی کردن رو بدست اوردم ، خیلی شیرینه ، خیلی

بعضی وقتا فکر میکنم همش خوابه ، همون وقتایی که دلم از جونم گفتنت میریزه و از عاشقونه ترین لحظه هامون جدا میشیم و میگیم بسه ! انقدر محو خوبیات شدم که یادم رفت از خودم بگم...

من چند جمله بیشتر نیستم

خنده های از ته دل ، آرزوهای کوچیک ، دل حساس ، خواستن و خواستن و خواستن تو .

من فقط با تو همه چیز رو باور میکنم ، زندگی ، عشق ، خدا و تپش قلبمو .

مرد من ، کامرانم

تو ، همیشه حال خوب من بمون .

نوشته هام...